سعدی · بنی‌آدم
از گلستان، باب اول، حکایت دهم.
بنی آدم اعضایِ یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار تو کز محنتِ دیگران بی‌غمی نشاید که نامت نهند آدمی
سعدی در این حکایت، همدلی با رنج دیگران را مسئولیتی انسانی می‌داند. شعر در میان داستانی دربارهٔ رسیدگی به حال درویشان آمده است؛ دعوتی به دیدن وضعیت دیگری و بی‌تفاوت نماندن.