انتخاب امروز «فردامون» از گوگوش است؛ ترانه‌ای که در نخستین ماه‌های همه‌گیری کرونا منتشر شد، زمانی که حرف زدن از فردا معنای خاصی پیدا کرده بود.
🎼 اثر: فردامون 🎙 اجرای امروز: گوگوش 🎼 آهنگساز: بابک سعیدی ✍️ ترانه‌سرا: رها اعتمادی 🎶 فضای موسیقایی: پاپ فارسی
چرا امروز؟
گوگوش «فردامون» را در اردیبهشت ۱۳۹۹ به‌صورت رسمی منتشر کرد؛ روزهایی که کنسرت‌ها متوقف شده بود و مردم با دوری از عزیزان، به‌هم‌ریختن زندگی روزمره و نگرانی از آینده روبه‌رو بودند. دلگرمی این ترانه از دل همان شرایط می‌آمد.
انتشار اثر با دعوتی برای مشارکت همراه بود: شنوندگان می‌توانستند دابسمش‌های خود را برای حضور در موزیک‌ویدیوی رسمی بفرستند. ویدیوی نهایی در تیرماه همان سال منتشر شد. کسانی که نمی‌توانستند در یک سالن کنار هم بنشینند، حالا می‌توانستند در یک اثر موسیقایی کنار هم دیده شوند. اهمیت این کار فراتر از کلامش بود؛ راهی برای سهیم شدن در یک تجربهٔ فرهنگی، در روزهای فاصله و خانه‌نشینی.
نگاهی به اثر
عنوان ترانه، «فردامون»، از آینده‌ای مشترک حرف می‌زند. در ماه‌های نخست کرونا، حتی برنامه‌ریزی برای روزهای پیش رو دشوار شده بود. همین «ما» در عنوان، خواننده و شنونده را در یک موقعیت قرار می‌دهد؛ هر دو با آینده‌ای نامعلوم روبه‌رو هستند.
بند نخست از تاریکی، باران بی‌وقفه و شرایطی می‌گوید که همیشه در اختیار انسان نیست. این تصویرها با روزهایی تناسب داشت که تلاش فردی به‌تنهایی نمی‌توانست زندگی را به روال عادی برگرداند. خورشید پشت ابر، در دل همین وضعیت دشوار، امکان تغییر را یادآوری می‌کند.
بند دوم زاویهٔ نگاه را عوض می‌کند: از فردایی به امروز نگاه می‌کنیم که این روزها به خاطره تبدیل شده‌اند. در دوران قرنطینه، تصور زمانی که بحران دیگر تمام زندگی را در بر نگیرد، خودش دلگرم‌کننده بود. امیدواری ترانه را می‌توان آرزویی برای سبک‌تر شدن رنج‌ها دانست، نه وعده‌ای برای محو شدن همهٔ فقدان‌ها.
بخش تکرارشوندهٔ ترانه به این دلگرمی شکلی آشنا می‌دهد. پیام اصلی از همان آغاز مطرح می‌شود و تا پایان بازمی‌گردد؛ جمله‌هایی که شنونده می‌تواند به خاطر بسپارد، بخواند و با دیگران شریک شود.
«فردامون» با کنار هم گذاشتن ترانه‌ای دربارهٔ آیندهٔ مشترک و تصویر آدم‌هایی که از هم دور بودند، به مفهوم «فردای ما» معنایی ملموس داد.